سمنبویان غبار غم چو بنشینند بنشانند ۱۹۴
«««««🍷میبهـا»»»»» غزل نمره ۱۹۴ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن سمنبويان غبار غم چو بنشينند بنشانند پریرويان قرار از دل چو بستيزند بستانند به فتراک جفا جانها چو بربندند بربندند ز زلف عنبرين دلها چو بگشايند بفشانند به عمری يک نفس با ما چو بنشينند برخيزند نهال شوق در خاطر چو برخيزند بنشانند سرشک گوشهگيران را چو دريابند در يابند رخ مهر از سحرخيزان نگردانند اگر دانند ز چشمم لعل رمانی چو میخندند میبارند ز رويم راز پنهانی چو میبينند میخوانند دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد ز فکر آنان که در تدبير درمانند در مانند چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند که با اين درد اگر دربند درمانند درمانند در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند بدين درگاه حافظ را چو میخوانند میرانند Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations
۰:۰۰ / ۱:۱۷:۱۵صوتی
صف پخش
- در حال پخش: سمنبویان غبار غم چو بنشینند بنشانند ۱۹۴
- بعدی: می خواه و گلافشان کن از دهر چه میجویی؟ ۴۹۵
- بعدی: ای دل گر از آن چاه زنخدان به در آیی ۴۹۴
- بعدی: ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی ۴۹۳
- بعدی: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی ۴۹۰
- بعدی: ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی ۴۸۹
گزارش مشکل فایل
اگر پخش یا دانلود این قسمت خراب است، به مدیر اطلاع دهید.
قسمتهای بعدی
سرو چمان من چرا میل چمن نمیکند ۱۹۲
«««««🍷میبهـا»»»»» غزل نمره ۱۹۲ مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن سرو چمان من چرا ميل چمن نمیکند همدم گل نمیشود ياد سمن نمیکند دی گلهای ز طرهاش کردم و از سر فسوس گفت که اين سياه کج گوش به من نمیکند تا دل هرزهگرد من…
آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند ۱۹۱
«««««🍷میبهـا»»»»» غزل نمره ۱۹۱ مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن آن کيست کز روی کرم با ما وفاداری کند بر جای بدکاری چو من يک دم نکوکاری کند اول به بانگ نای و نی آرد به دل پيغام وی وانگه به يک پيمانه می با من وفاداری کند…
کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند ۱۹۰
«««««🍷میبهـا»»»»» غزل نمره ۱۹۰ فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن کلک مشکين تو روزی که ز ما ياد کند ببرد اجر دوصد بنده که آزاد کند قاصد (حضرت) منزل سلمی که سلامت (بادا) بادش چه شود گر به سلامی دل ما شاد کند امتحان کن که بسی…
طایر دولت اگر باز گذاری بکند ۱۸۹
«««««🍷میبهـا»»»»» غزل نمره ۱۸۹ فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلان طاير دولت اگر باز گذاری بکند يار بازآيد و با وصل قراری بکند ديده را دستگه در و گهر گر چه نماند بخورد خونی و تدبير نثاری بکند دوش گفتم بکند لعل لبش چارهی من…
مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند ۱۸۸
«««««🍷میبهـا»»»»» غزل نمره ۱۸۸ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن مرا به رندی و عشق آن فضول عيب کند که اعتراض بر اسرار علم غيب کند کمال (صدق) سر محبت ببين نه نقص گناه که هر که بیهنر افتد نظر به عيب کند ز عطر حور بهشت آن…