صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن ۳۹۶

«««««می‌بهـا🍷»»»»» غزل نمره ۳۹۶ مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن صبح است ساقيا قـدحی پرشـراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن زان پيشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده‌ی گلگون خراب کن خورشيد می ز مشرق ساغر طلوع کرد گر برگ عيش می‌طلبی ترک خواب کن روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند زنهار کاسه‌ی سر ما پرشراب کن ما مرد زهد و توبه و طامات نيستيم با ما به جام باده‌ی صافی خطاب کن کار صواب باده پرستی‌ست حافظا برخيز و عزم جزم به کار صواب کن Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations