قبلش اینو بگم: اگه دوست دارید اون پرونده ریشههای جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید: پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشههای جهان امروز .لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام: رادیو سیتکام لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک پادکست سیالکتیک. لینک رسیدن به پادکست شب تاب پادکست شب تاب لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر: پادکستِ نزدیکتر . درباره این قسمت: . به نظرم برای زنده ماندن در بازار کار آینده، باید روی این ۷ چیز کار کرد: ۱. از «انجامدهنده» به «حلکننده مسئله» تبدیل شو چون هوش مصنوعی در انجام دادن فوقالعاده میشود. نوشتن متن، ترجمه، طراحی، کدنویسی، تحلیل داده، تحقیق اولیه، حسابداری، تولید ویدئو و صدها کار دیگر. اما کسی که میگوید: «این مسئله را برایت حل میکنم» ارزشمندتر از کسی است که میگوید: «این کار را برایت انجام میدهم.» مثلاً یک مهندس معمولی ممکن است نقشه بکشد. مهندس آینده میگوید: «چطور هزینه ساخت این پروژه را ۱۵٪ کاهش دهیم بدون اینکه ریسک سازهای افزایش پیدا کند؟» این تفاوت عظیمی است . ۲. هوش مصنوعی را مثل «همکار» یاد بگیر، نه مثل یک نرمافزار اشتباه رایج این است که مردم میروند مهندسی پرامپت یاد میگیرند. به نظرم این بهتنهایی سرمایهگذاری ضعیفی است. چیزی که باید یاد بگیری این است: هوش مصنوعی + تخصص واقعی نه: هوش مصنوعی بدون تخصص یک پزشک که هوش مصنوعی بلد است، یک مهندس که هوش مصنوعی بلد است، یک فیلمساز که هوش مصنوعی بلد است، یک وکیل که هوش مصنوعی بلد است، یک روزنامهنگار که هوش مصنوعی بلد است، احتمالاً بسیار قدرتمندتر از متخصصی خواهد بود که هوش مصنوعی بلد نیست. ولی یک آدم بدون تخصص که فقط بلد است به هوش مصنوعی دستور بدهد؟ احتمالاً با خودش دهها میلیون آدم دیگر رقابت میکند. ۳. مهارتهایی بساز که «تکثیرپذیر» باشند این یکی بسیار مهم است. فرض کن دو نفر هر دو بسیار باهوشاند. نفر اول: ۸ ساعت کار میکند → ۸ ساعت پول میگیرد. نفر دوم: یک کتاب مینویسد، یک فیلم میسازد، یک دوره تولید میکند، یک نرمافزار میسازد، یک برند ایجاد میکند یا محتوایی تولید میکند که میلیونها نفر میبینند. یک بار تولید → بارها مصرف. آینده بهشدت به نفع کسانی است که خروجیشان قابلیت تکثیر دارد. برای همین من روی ترکیب: تخصص + رسانه + محصول خیلی حساب میکنم. ۴. «اعتماد» تبدیل به سرمایه کمیاب میشود وقتی هوش مصنوعی بتواند در چند ثانیه: مقاله بنویسد تصویر بسازد ویدئو تولید کند صدای انسان را تقلید کند تحلیل ارائه دهد کد بنویسد وفور محتوا اتفاق میافتد. در چنین جهانی سؤال اصلی دیگر این نیست: «چه کسی میتواند محتوا تولید کند؟» بلکه: «به چه کسی اعتماد کنم؟» بنابراین احترام شخصیت، سابقه، اعتبار، شبکه ارتباطی و برند شخصی احتمالاً ارزش بسیار بیشتری پیدا میکنند. ممکن است یک نفر محتوای متوسطی تولید کند ولی چون مخاطب به او اعتماد دارد، درآمد بسیار بالاتری از فردی داشته باشد که خروجی فنی بهتری دارد. ۵. مهارتهای انسانیِ سختاتوماتیکشونده را جدی بگیر نه هر چیزی که اسمش «مهارت نرم» است. چیزهایی مثل: مذاکره رهبری متقاعدسازی تشخیص مسئله واقعی تصمیمگیری در شرایط ابهام ایجاد رابطه مدیریت تعارض مصاحبه داستانگویی فهم انسانها قضاوت اخلاقی و اجتماعی چرا؟ چون بسیاری از اینها به اعتماد، زمینه، مسئولیت و تعامل واقعی با انسانها وابستهاند. البته هوش مصنوعی در این حوزهها هم پیشرفت میکند. بنابراین نباید خیال کنیم اینها «مصون» هستند. فقط احتمالاً دیرتر و پیچیدهتر خودکار میشوند. ۶. بدن را هم بهعنوان سرمایه شغلی ببین این چیزی است که در بحث آینده کار تقریباً همیشه فراموش میشود. اگر بخش زیادی از کار ذهنی ارزان شود، انسانهایی که بتوانند کارهای فیزیکی پیچیده و غیرقابلپیشبینی انجام دهند ارزشمند باقی میمانند. برقکار حرفهای، تکنسین رباتیک، تعمیرکار تجهیزات پیچیده، متخصص تأسیسات، جراح، تکنسین صنعتی، مهندس میدانی و دهها شغل مشابه. ربات برای محیط استاندارد عالی است. اما دنیای واقعی پر از: «این لوله چرا اینجاست؟» «این ساختمان ۷۰ ساله چرا این شکلی ساخته شده؟» «این دستگاه دقیقاً همین مدل نیست.» و این کابوس رباتیک است. 😄 ۷. مهمتر از همه: «یادگیری مجدد» را تبدیل به شغل دائمی خودت کن احتمالاً در آینده یکبار انتخاب رشته نمیکنی و بعد ۴۰ سال همان کار را انجام نمیدهی. مدل آینده بیشتر شبیه این است: مهارت A → ترکیب با B → ابزار جدید → تخصص جدید → ترکیب جدید بنابراین شاید مهمترین قابلیت شغلی آینده این باشد: توانایی یادگیری سریعتر از سرعت تغییر محیط. اما اگر بخواهم یک فرمول بدهم من آینده شغلی را تقریباً اینطور میبینم: ارزش اقتصادی آینده ≈ تخصص × هوش مصنوعی× قضاوت × ارتباط انسانی × توزیع و علامت × مهم است. اگر یکی تقریباً صفر باشد، کل سیستم ضعیف میشود. مثلاً: نویسنده خوب × هوش مصنوعی × مخاطب = بسیار قدرتمند اما: هوش مصنوعی × کسی که هیچ چیز نمیداند = تولید انبوه چیزهای متوسط و یک نکته حتی مهمتر به نظرم در دهه آینده دو گروه وضعیت بسیار خوبی خواهند داشت: گروه اول: متخصصان عمیق کسانی که چیزی را واقعاً میفهمند. نه «کمی از همهچیز». بلکه مثلاً: متخصص انرژی + هوش مصنوعی مهندس عمران + رباتیک + هوش مصنوعی زیستشناس + محاسبات اقتصاددان + داده + هوش مصنوعی گروه دوم: انسانهای چندرشتهای با قدرت ترکیب این گروه جذابترند. کسی که: فلسفه + روانشناسی + تاریخ + علم + داستانگویی + رسانه + هوش مصنوعی را کنار هم میگذارد. چرا؟ چون هوش مصنوعی در تولید هرکدام بسیار خوب است، اما انتخاب اینکه کدام چیزها را باید به هم وصل کرد هنوز ارزش بسیار زیادی دارد.