گاهی با غریبهها راحتتر حرف میزنیم، چون پیش اونها کمتر نگران تصویری هستیم که از ما ساخته میشه.چند دلیل اصلی داره: ترس کمتر از قضاوت: غریبهها معمولاً گذشته و ضعفهامون رو نمیدونن و قرار نیست مدتها با پیامد حرفهامون زندگی کنیم. آزادی از نقشهای قدیمی: پیش خانواده و دوستان، در قالب نقشهایی مثل آدم قوی، موفق یا منطقی شناخته میشیم؛ غریبهها این سابقه رو از ما نمیخوان. احتمال کمترِ پیامدهای اجتماعی: ممکنه اعتراف به یک ترس یا اشتباه برای غریبه کمهزینهتر از گفتنش به کسی باشه که قراره فردا هم ببینیمش. تازگی و کنجکاوی: گفتوگو با یک آدم جدید گاهی از الگوهای تکراری روابط روزمره بیرونمون میآره. البته این همیشه صدق نمیکنه؛ بعضیها با نزدیکانشون احساس امنیت بیشتری دارن.تناقض جالب اینه که گاهی برای اینکه خودِ واقعیمون باشیم، به کسی نیاز داریم که هنوز تصوری از ما نداره.