زلفآشفته و خویکرده و خندانلب و مست ۰۲۶
غزل شماره ۰۲۶ زلفآشفته و خویکرده و خندانلب و مست پيرهنچاک و غزلخوان و صراحی در دست نرگسش عربدهجوی و لبش افسوسکنان نيمشب دوش (یار) به بالين من آمد بنشست سر فرا گوش من آورد و به آواز حزين گفت کی عاشق ديرينه من خوابت هست عاشقی را که چنين باده شبگير دهند کافر عشق بود گر نشود (نبود) بادهپرست برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگير که ندادند جز اين تحفه به ما روز الست آن چه او ريخت به پيمانه ما نوشيديم اگر از خمر بهشت است وگر (ورز) باده مست خنده جام می و زلف گرهگير (چو زنجیر) نگار ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations
۰:۰۰ / ۴۴:۰۸صوتی
صف پخش
- در حال پخش: زلفآشفته و خویکرده و خندانلب و مست ۰۲۶
- بعدی: می خواه و گلافشان کن از دهر چه میجویی؟ ۴۹۵
- بعدی: ای دل گر از آن چاه زنخدان به در آیی ۴۹۴
- بعدی: ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی ۴۹۳
- بعدی: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی ۴۹۰
- بعدی: ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی ۴۸۹
گزارش مشکل فایل
اگر پخش یا دانلود این قسمت خراب است، به مدیر اطلاع دهید.
قسمتهای بعدی
مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست ۰۲۴
غزل شماره ۰۲۴ مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست که به پيمانهکشی شهره شدم روز الست من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق چارتکبير زدم يکسره بر هرچه که هست می بده تا دهمت آگهی از سر قضا که به روی که شدم عاشق و از بوی که…
خیال روی تو در هر طریق همره ماست ۰۲۳
خيال روی تو در هر طريق همره ماست نسيم موی (بوی) تو پيوند جان آگه ماست به رغم مدعيانی که منع عشق کنند جمال چهرهی تو حجت موجه ماست ببين که سيب زنخدان تو چه میگويد هزار يوسف مصری فتاده در چه ماست اگر به زلف دراز تو دست…
چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست ۰۲۲
چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست سخنشناس نهای جان من خطا اين جاست سرم به دنيی و عقبی فرو نمیآيد تبارک الله از اين فتنهها که در سر ماست در اندرون من خستهدل ندانم کيست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست دلم ز پرده…
دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست ۰۲۱
دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست گفت با ما منشين کز تو سلامت برخاست که شنيدی که در اين بزم دمی خوش بنشست که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست شمع اگر زان لب خندان به زبان لافی زد پيش عشاق تو شبها به غرامت برخاست در چمن…
روزه یک سو شد و عید آمد و دلها برخاست ۰۲۰
روزه يک سو شد و عيد آمد و دلها برخاست می ز خمخانه به جوش آمد و میبايد خواست نوبه (توبه) زهدفروشان گران جان بگذشت وقت رندی (شادی) و طرب کردن رندان پيداست (برخاست) چه ملامت بود (رسد) آن را که چنين باده خورد اين چه عيب…