بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد دیو چو بیرون رود فرشته درآید صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست نور ز خورشید جوی بو که برآید بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا چند نشینی که خواجه کی به درآید بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی از نظرِ رهرُوی که در گذر آید صالح و طالِح مَتاعِ خویش نُمُودند تا که قبول افتد و که در نظر آید بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید