این سوال قرنهاست توسط فیلسوفان و محققین به شیوههای مختلف پاسخ داده میشه: آیا انسان در اصل موجودی همدل و همکاره که جامعه فاسدش میکنه، یا موجودی خودخواه که تمدن مهارش میکنه؟ انسان ظرفیت هر دو رو داره و شرایط تعیین میکنند کدام ظرفیت بیشتر بروز پیدا کنه.از نظر زیستشناختی، ما هم سازوکارهایی برای رقابت، منفعتطلبی و حفظ خود داریم و هم ظرفیتهایی برای همدلی، همکاری و فداکاری؛ ظرفیتهایی که در طول تکامل انسان شکل گرفتهاند.نکتهٔ مهم این است که حتی مهربانی هم همیشه از خودخواهی جدا نیست. ممکنه از کمک به دیگران لذت ببریم، احساس گناه رو کاهش بدیم یا به دنبال تأیید اجتماعی باشیم. اما این بهخودیخود ثابت نمیکنه که تمام رفتارهای نوعدوستانه در اصل خودخواهانهاند.به نظرم سؤال دقیقتر اینه: آیا انسان میتواند واقعاً برای دیگری ارزش قائل باشد، حتی وقتی هیچ سودی نصیب خودش نمیشود؟پاسخ من اینه که: بله، احتمالاً. اما اینکه چنین انگیزهای تا چه اندازه مستقل از منافع شخصیه، همچنان محل بحث علمی و فلسفیه. . اگه دوست دارید اون پرونده ریشههای جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید: پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشههای جهان امروز .لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام: رادیو سیتکام لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک پادکست سیالکتیک. لینک رسیدن به پادکست شب تاب پادکست شب تاب لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر: پادکستِ نزدیکتر